عکس عاشقانه مذهبی زوج در حال سلام دادن مقابل گنبد حرم

زن و مرد پشت به دوربین ایستاده‌اند و هر دو دست راستشان را بالا آورده‌اند؛ حرکتی که هر زائری آن را می‌شناسد: سلام دادن به صاحب حرم، پیش از آنکه قدمی جلوتر بگذارند. این حرکت هم‌زمان و بدون هماهنگی قبلی، صمیمی‌ترین بخش تصویر است.

زن چادر مشکی بلندی پوشیده که تا کف زمین می‌رسد و لبه‌اش روی سنگ افتاده. مرد پیراهن خاکستری روشن و شلوار تیره به تن دارد و کلاهی مشکی بر سر گذاشته. فاصلهٔ میانشان کم است اما تماسی در کار نیست؛ هر دو ایستاده‌اند و رو به بنا.

پیش رویشان، ساختمانی با گنبد بزرگ به رنگ مس و طلا ایستاده که سطحش با ورق‌های فلزی پوشیده شده و نور بعدازظهر روی آن بازتاب گرمی ساخته است. بدنهٔ بنا با کاشی‌های آبی و لاجوردی و طاق‌نماهای متعدد تزئین شده. از دو طرف گنبد، پرچم‌های سیاه بلند در باد تکان می‌خورند؛ نشانی از ایام عزاداری.

کف صحن با سنگ‌های شطرنجی سیاه و سفید فرش شده و چون سطح آن تازه شسته شده، تصویر بنا و دو نفر به‌شکل محو روی زمین منعکس شده است. آسمان بالای کادر، آبی با ابرهای سفید پراکنده است و کنتراست خوبی با گنبد طلایی می‌سازد.

ترکیب سیاهِ چادر و پرچم‌ها با طلاییِ گنبد، دو حس متضاد را کنار هم می‌گذارد: سوگ و شکوه. همین تضاد است که فضای حرم‌های شیعی را در ایام محرم و صفر می‌سازد و این عکس آن را بدون هیچ توضیح اضافه‌ای منتقل می‌کند. برای زوج‌هایی که زیارت بخشی از زندگی مشترکشان است، چنین قابی بیش از یک عکس یادگاری است؛ ثبت یک عادت مشترک است.

اگر به بازتاب روی سنگ کف دقت کنید، تصویر گنبد و دو نفر به‌شکل وارونه روی زمین افتاده است. عکاس عمداً بخشی از این بازتاب را در کادر نگه داشته تا لایهٔ دومی به تصویر اضافه شود. در صحن‌هایی که مرتب شسته می‌شوند، همین بازتاب یکی از بهترین فرصت‌های عکاسی است و معمولاً چند دقیقه بیشتر دوام ندارد.