عکس عاشقانه مذهبی زوج در حال رفتن به سمت حرم با چادر سفید
دو نفر پشت به دوربین و در میانهٔ صحن، شانهبهشانه به سمت بنا میروند. زن چادری سفید و کاملاً ساده پوشیده که از سر تا زمین میآید و دنبالهاش روی سنگفرش کشیده میشود؛ هیچ تزئین، هیچ نقش و هیچ حاشیهای روی آن نیست و همین سادگی مطلق، آن را در برابر پسزمینهٔ پرنقش برجسته کرده.
مرد کتوشلوار شتری روشن پوشیده و دستهگلی از گلهای سفید با روبان بلند را در دست راستش و پشت بدنش نگه داشته، طوریکه گلها درست کنار چادر عروس قرار میگیرند. دست چپش را عقب برده تا دست زن را بگیرد.
پیش رویشان، بنای حرم با گنبد طلایی بزرگ، گلدستههای فیروزهای، پرچم سبز بر فراز گنبد و ایوانی با آینهکاری و کتیبهٔ سبز ایستاده است. صحن پر از زائران است؛ زنانی با چادر مشکی که نشسته یا در حال عبورند، و نردههای سبز رنگ در دو طرف مسیر.
سنگفرش صحن با نوارهای سرخ و خاکستری طرحدار شده و خطوط آن به سمت بنا کشیده میشوند؛ همین خطوط، مسیر نگاه بیننده را میسازند و دو نفر را دقیقاً در مرکز آن قرار میدهند. نور روز است، کمی مهآلود، و سایهها ملایماند.
قرار گرفتن دو پیکر روشن — سفید و شتری — در میان جمعیتی که غالباً مشکی پوشیدهاند، اصلیترین ترفند بصری این عکس است. بدون هیچ ژست و هیچ نگاهی به دوربین، تصویر روشن میکند که این دو نفر امروز برای چه به اینجا آمدهاند. برای زوجهایی که آغاز زندگی مشترکشان را با یک زیارت گره میزنند، این قاب سادهترین و در عین حال گویاترین شکل ثبت آن لحظه است.
اگر به سایهٔ دو نفر روی سنگفرش دقت کنید، کوتاه و کمی مایل است و نشان میدهد عکس در ساعتهای میانی روز گرفته شده. عکاس هم فاصلهٔ زیادی از آنها گرفته تا کل بنا در کادر بیفتد؛ نزدیکتر شدن یعنی از دست دادن گنبد یا گلدستهها، و دورتر شدن یعنی گم شدن دو نفر میان جمعیت. پیدا کردن این فاصلهٔ درست، مهمترین کار در چنین قابی است.
