جاکلیدی بافتنی فنجان قهوه؛ آمیگورومی کوچک برای عاشقان کافه
یک فنجان قهوهٔ کوچک با بدنهٔ کرم، دستهٔ منحنی و یک دایرهٔ قهوهای تیره در بالا که سطح قهوه است. کمتر از سه سانتیمتر و بهاندازهٔ یک بند انگشت.
بدنهٔ فنجان یک استوانهٔ کمی مخروطی است: دهانه پهنتر از کف. برای رسیدن به این فرم، هر سه رج یک بار شش دانه اضافه کنید. اگر مستقیم ببافید، به یک لیوان یکبار مصرف میرسید نه فنجان.
سطح قهوه را با یک دایرهٔ جداگانه با نخ قهوهای تیره ببافید و آن را کمی پایینتر از لبهٔ فنجان بدوزید. اگر دقیقاً روی لبه بدوزید، فنجان پر به نظر میرسد؛ چند میلیمتر پایینتر، عمق ایجاد میکند و واقعیتر است.
دسته سختترین قسمت است چون کوچک است و باید فرمش را نگه دارد. یک زنجیرهٔ کوتاه ببافید، رویش پایهکوتاه بزنید و بعد آن را دور یک مفتول نازک خم کنید. بدون مفتول، دسته آویزان میشود و به بدنه میچسبد.
محل اتصال دسته به بدنه را دو نقطه بگیرید — بالا و پایین — نه یک نقطه. اتصال تکنقطهای میچرخد و دسته کج میایستد.
پرکردن فنجان باید کم باشد. اگر سفت پر کنید، بدنه گرد میشود و مخروطی بودنش از بین میرود. فقط آنقدر پر کنید که دیوارهها نیفتند.
یک نعلبکی کوچک هم میتوانید اضافه کنید: یک دایرهٔ تخت با لبهٔ کمی بالا آمده. اما برای جاکلیدی، نعلبکی حجم اضافه میکند و معمولاً گم میشود؛ بهتر است فقط برای نسخهٔ رومیزی بسازید.
نخ کرم برای بدنه و قهوهای تیره برای قهوه، ترکیب استانداردی است. اگر فنجان را رنگی ببافید — سبز، صورتی — طرح شادتر میشود اما حس کافهایاش کمتر.
برای اینکه فنجان در جیب له نشود، داخلش را با یک تکه اسفنج استوانهای پر کنید نه با الیاف. اسفنج بعد از فشرده شدن به فرم اولیه برمیگردد، در حالی که الیاف یک بار که فشرده شد دیگر پف نمیکند.
اگر مجموعهای میسازید، هر فنجان را با یک رنگ قهوهٔ متفاوت ببافید — اسپرسو تیره، لاته روشن، کاپوچینو کرم — تا هر کدام هویت خودش را داشته باشد.
