جاکلیدی بافتنی دکهٔ گلفروشی مینیاتوری؛ صحنهسازی با نخ
یک دکهٔ گلفروشی کوچک با سایبان راهراه، تابلوی کوچک و سبدی پر از گلهای رنگی. این طرح از دستهٔ «صحنهسازی» است، یعنی بهجای یک شیء، یک موقعیت را میسازد — و همین آن را از جاکلیدیهای معمولی جدا میکند.
بدنهٔ دکه یک جعبهٔ ساده است. ارتفاعش را کوتاه بگیرید چون بیشتر فضا باید به سایبان و گلها برسد. نسبت خوب این است: یکسوم بدنه، یکسوم گلها، یکسوم سایبان.
سایبان راهراه را با تعویض رنگ در هر دو رج ببافید. برای اینکه پشت کار تمیز بماند، نخ استفادهنشده را در طول رج با خود ببرید و در پایهها بپوشانید؛ اگر هر بار نخ را قطع کنید، دهها تهنخ خواهید داشت که در این اندازه غیرقابل پنهان کردن است.
لبهٔ سایبان باید موجدار یا کنگرهدار باشد. این کار را با تکرار الگوی «سه پایه در یک دانه، یک دانه رد» انجام دهید. سایبان با لبهٔ صاف، شبیه یک تختهٔ ساده میشود.
گلهای داخل سبد باید ریز و متراکم باشند. هر گل فقط یک حلقهٔ کوچک با یک گره مرکزی است. آنها را نه یکییکی که بهصورت گروهی بدوزید: یک تکه نمد سبز داخل سبد بگذارید و گلها را روی آن سنجاق و دوخت کنید. اینطوری چیدمان را قبل از دوخت میبینید.
تابلوی کوچک بالای دکه را با نمد یا یک تکه چرم نازک بسازید و اسم را با ماژیک ریز بنویسید. بافتن حروف در این اندازه شدنی نیست و تلاش برایش فقط وقت تلف کردن است.
در مجموع این طرح حدود سه ساعت وقت میبرد و برای فروش در بازارچههای دستساز، بهخاطر همین جزئیات، قیمت بالاتری میگیرد.
برای اینکه دکه در طول زمان خم نشود، کف آن را روی یک تکه مقوای ضخیم یا نمد سفت ببافید. صحنهسازیهای بافتنی معمولاً از پایه شروع به افتادن میکنند، نه از بالا.
سایبان را با دو رنگ مکمل ببافید نه دو رنگ همخانواده؛ راهراه با کنتراست کم، از فاصلهٔ یک متری به یک سطح یکدست تبدیل میشود.
