جاکلیدی بافتنی شیشهٔ عسل با درپوش چوبی؛ آمیگورومی خوراکی

یک شیشهٔ عسل کوچک با بدنهٔ عسلی‌رنگ، درپوش قهوه‌ای و یک برچسب کرم روی آن. اندازه‌اش کمتر از سه سانتی‌متر و یکی از سریع‌ترین پروژه‌های این مجموعه است.

چالش این طرح، نشان دادن شیشه بودن ظرف است — چیزی که با نخ ذاتاً ممکن نیست. راه‌حل، معکوس کردن مسئله است: به‌جای بافتن شیشه، محتوای آن را ببافید. کل بدنه را عسلی ببافید و فقط یک نوار باریک روشن در بالا بگذارید که سطح خالی شیشه را تداعی کند.

فرم شیشهٔ عسل خاص است: بدنهٔ استوانه‌ای که در بالا کمی باریک می‌شود و بعد یک گردن کوتاه دارد. برای این باریک شدن، در دو رج قبل از درپوش، شش دانه کم کنید. بدون این گردن، شیشه به یک قوطی تبدیل می‌شود.

درپوش را کمی بزرگ‌تر از دهانه ببافید تا رویش بنشیند و بیرون‌زدگی داشته باشد. لبهٔ درپوش را با پایه‌کوتاه از پشت دانه ببافید تا یک خط برجستهٔ تمیز بسازد — همان چیزی که در درپوش فلزی واقعی می‌بینید.

برچسب را از نمد کرم ببرید و با ماژیک ریز رویش بنویسید یا فقط چند خط بکشید. اگر برچسب را ببافید، در این اندازه ضخیم و برجسته می‌شود و روی بدنهٔ گرد صاف نمی‌نشیند.

یک قاشق عسل‌خوری چوبی کوچک — یک خلال دندان با یک سر بافته‌شده — جزئیاتی است که مجموعه را کامل می‌کند و می‌تواند روی همان حلقه آویزان شود.

یک ریسمان کنفی کوچک دور گردن شیشه، حس دست‌ساز و روستایی می‌دهد و پنج ثانیه وقت می‌برد.

رنگ عسلی را با نخ نیمه‌براق انتخاب کنید؛ نخ مات، عسل را به خاک شبیه می‌کند.

اگر برچسب نمدی بعد از مدتی لبه‌اش بلند شد، به‌جای چسب دوباره، دور تا دور آن را با نخ هم‌رنگ و بخیهٔ ریز بدوزید. چسب روی نمد در برابر گرمای جیب وا می‌رود اما دوخت هیچ‌وقت باز نمی‌شود.

یک تکه ریسمان کنجی دور گردن شیشه، در عکاسی محصول بیشترین تفاوت را ایجاد می‌کند و کمتر از یک دقیقه وقت می‌گیرد.