آویز سجادهٔ کوچک بافتنی زرشکی با ریشه؛ کاردستی مینیاتوری با تسبیح
یک سجادهٔ کوچک به اندازهٔ کف دست، با زمینهٔ زرشکی و نقش محراب کرمرنگ در وسط، ریشههای کوتاه در دو سر و یک بند مهرهای مرواریدی که آن را به حلقه وصل میکند. کارکردش کاملاً نمادین است: آویز کیف، جاکلیدی یا آویز آینهٔ ماشین.
زمینه یک مستطیل ساده با پایهکوتاه است؛ حدود شش در نه سانتیمتر نسبت خوبی میدهد. اگر خیلی باریک ببافید، شبیه بوکمارک میشود و اگر خیلی مربع باشد، حالت سجاده را از دست میدهد. نسبت دو به سه را رعایت کنید.
نقش محراب — همان قوس بالای سجاده — را میتوانید با تغییر رنگ در بافت اجرا کنید یا با دوخت زنجیرهای روی زمینه. برای این اندازه، دوخت خیلی راحتتر و دقیقتر است. اول با نخ و سوزن خط قوس را روی بافت طراحی کنید، بعد رویش دوخت بزنید. اگر بخواهید با تغییر رنگ ببافید، در هر رج باید دانهها را بشمارید و کوچکترین اشتباه، قوس را نامتقارن میکند.
ریشهها را از نخ همرنگ زمینه ببرید — هر ریشه دو رشتهٔ ده سانتیمتری که از لبه رد میشود و گره میخورد. بعد از بستن همهٔ ریشهها، آنها را با شانه صاف کنید و با قیچی تیز در یک خط ببرید. ریشههای نامرتب، بیشتر از هر چیز دیگری کار دستی را ناتمام نشان میدهد.
مهرههای مروارید روی بند، هم تزئیناند و هم وزن. اگر بند را فقط با نخ ببافید، آویز موقع تکانخوردن تاب میخورد؛ چند مهره وزن کافی میدهد که صاف بایستد. مهرهها را قبل از بافت بند روی نخ رد کنید و در فواصل مشخص یکییکی به بافت بیاورید.
برای اینکه سجادهٔ کوچک صاف بماند و لوله نشود، پس از تمام شدن کار آن را با بخار اتو یا با خیسکردن و پهنکردن روی سطح صاف بلوکه کنید. این مرحله را اکثر تازهکارها رد میکنند و دقیقاً به همین دلیل کارشان موجدار میماند.
برای اینکه ریشهها در جیب گره نخورند، آنها را کوتاهتر از چیزی که فکر میکنید ببرید — حدود دو سانتیمتر. ریشهٔ بلند در جاکلیدی همیشه به کلیدها میپیچد و کوتاه کردن بعدی، فرم اولیه را خراب میکند.
