جاکلیدی بافتنی چتر رنگینکمانی؛ آمیگورومی با پرههای رنگی
یک چتر کوچک با گنبدی از پرههای رنگی — زرد، سبز، آبی، صورتی — و یک دستهٔ خمیدهٔ قهوهای. رنگینکمانی بودنش کاری میکند که از فاصلهٔ دور هم دیده شود.
پرههای رنگی را نمیشود با تعویض رنگ ساده بافت، چون هر پره یک مثلث است که از مرکز تا لبه کشیده میشود. راه درست، بافت مثلثهای جداگانه و دوختن آنها به هم است. هر مثلث با سه یا چهار دانه در نوک شروع میشود و تا لبه پهن میشود.
تعداد پرهها را زوج بگیرید — شش یا هشت — تا رنگها در دو طرف قرینه بیفتند. برای چتر، برخلاف گل، تقارن درست است چون چتر واقعی هم متقارن است.
لبهٔ چتر باید کمی موجدار باشد. این را با اضافه کردن چند دانهٔ اضافی در انتهای هر پره به دست میآورید. لبهٔ صاف، چتر را به یک مخروط تبدیل میکند.
حفظ فرم گنبد بزرگترین چالش است. چتر نه توپر است و نه تخت — یک پوستهٔ منحنی. راهحل: یک دیسک مقوایی به قطر چتر ببرید، آن را با یک برش شعاعی به شکل مخروط کمعمق درآورید و داخل چتر بچسبانید. بدون این کار، چتر بعد از یک هفته کاملاً تخت میشود.
دسته را روی یک مفتول خمشده ببافید. قلاب انتهای دسته همان چیزی است که چتر را از یک کلاه جدا میکند؛ حتماً خمش کنید.
میلهٔ مرکزی را از یک خلال دندان بسازید که از مرکز گنبد رد میشود و به دسته میرسد. این میله، گنبد و دسته را در یک راستا نگه میدارد.
یک دکمهٔ ریز روی نوک چتر، همان قطعهٔ فلزی بالای چترهای واقعی را تداعی میکند و ظاهر کار را کامل میکند.
برای اینکه پرههای رنگی چتر با هم فاصله نگیرند، درزهای بین آنها را از پشت با یک رج پایهکوتاه تقویت کنید. درزهای دوختهشدهٔ ساده در چتری که مدام دستکاری میشود، اولین جایی است که باز میشود.
دستهٔ چتر را با نخ قهوهای مات ببافید نه براق؛ دستهٔ براق شبیه پلاستیک میشود و حس چوب را از بین میبرد.
